آن روز هایمان گذشت پی نقطه، پی ثانیه ،پی هیچ!

خوابهایمان را مرور می کنم ...

رویای کودکانه با هم بودنمان را ...

و کابوس تلخ دور شدن تو !

نوشته هایی که همه از آن تو  و برای تو بود ..

قلبی که برای تو می تپید و روحی که برای تو زنده بود ...

اینک منم

کالبدی بی روح که دیوانه وار به خاطره ها می کوبد

....

هی هی پرنده پر قیچی

دو ساله شد

تو می دانی و من

اما نیستی .....

چه بیهوده سخن می گویم ....

هستی.... همیشه هستی .... و همیشه خواهی بود ....

عشق پاک من !

این پیام امشب به دستم رسید و یکهو قلبم افتاد وسط دستام!

تنها انتظاری که واقعا شیرینه...

.

.

.

یا تن رسد به جانان یا جان ز تن در آید ...

یلداتون شاد ...عمرتون طولانی ...

....سلام.

پریشب موقع خواب وقتی چشام داشت گرم می شد یکهو یکی عین یه توپ پرید تو بغلم ...اول فکر کردم خواب می بینم ولی وقتی صدای خواهرم پیچید تو گوشم که: تولدت مبارک فهمیدم اونقدر ها هم خواب نمی بینم!

دیشب و امشب بهترین شبای زندگیم بود ...دیدن احساس لطیف  بهترین دوستا تو یه شب زیبای بارونی معرکه ست مخصوصا اگه شب تولدت باشه ...اضافه شدن یه دوست دیگه با فاکتور گیری از هر  نسب و سببی این حس خوب و چند برابر کرد ...

امسال با همه سالها برام فرق داشت ...بودن در کنار همه کسایی که دوسشون دارم با اومدن عزیزترینم کامل شده ....

و امشب با سورپرایزش که خدا می دونه چقدر بهم انرژی داد ...صمیمیت ..یکرنگی ...دوست داشتن ....در کنار عزیزانی که برام برکتن ...

ممنونم ...به خاطر همه چیز ....

خدایا شکرت که هدیه ای برای یک عمر بهم دادی ....

..... به بوسه ای تازیانه ام می زنی و به نگاهی مرا فرا می خوانی ...

....مثل هیچ کس نبودنم دردسرم شده و تو مرا مقایسه می کنی

...خلوص من هم عیار دیگران نیست ....مرا با محک خودم  بسنج!

....فارغ از هر عادت زمینی و آسمانی...

 ...من میان برزخم ...

 ... و تو نشسته در دامان خورشید

....هنوز این کمای لعنتی اذیتم می کند ..

...آنقدر پی ثانیه ها دویدم تا به صفرمین نقطه زمان رسیدم ...

   جایی که بوی گربه می آمد

....هی هی هی ....

    پرنده پر قیچی!!!

    .....

    تقریبا 5 روز از عملم گذشته ....با اینکه از همون فرداییش مثل تمام روزای دیگه سعی کردم سرپا و عادی باشم ، اما انگار یه چیزی رو تو بیمارستان جا گذاشتمو و اومدم ...قوتم رو ..... یه عالمه کار دارم ، تهیه وسایلای خونه ، خرید عروسی ، پروژه های ترم ...البته 3 هفته استعلاجی خودش دنیاییه ....خدایا شکرت ..خورشیدی بهم دادی که با گرماش بهم قدرت بلند شدن داده ...1 ماه و 19 روز دیگه ....

با تمام فشار جسمی و روحی که بهت وارده وقتی واسه قانونی ترین حقت  حدود تعیین شه دلت می خواد سرتو بکوبی به دیوار ...

دلم خیلی گرفته ...خوابم نمی بره ...مدتهاست با خودم دارم کلنجار می رم ...بین سنت و مدرنیسم !

....خاموش پرنده پر قیچی...همیشه حتی روی سکوی پرواز تابلوی قرمز عبور ممنوع وجود خواهد داشت!

نه اینکه نخوام بنویسم ...

نه اینکه فراموش کرده باشم که یه گوشه ای هست...

نه اینکه مجالش نباشه ...

فعلا درگیر ودار یک تقلام ...

خدایا کمکم کن...

     پشت درهای بسته  انتظار ایستاده ام

    پله های موربی که رو به سوی خانه مان می رود و من هی روی آنها لی لی می کنم  

    دلتنگیم تمامی ندارد

   اضطرابی شیرین ...هراسی سرد ...هی گرم می شوم ...یخ می کنم ..گر می گیرم ..

    گردن کج می کنم...لجوجانه پا می کوبم ...عین کودکی هایم!

    تا رسیدن به تو چیزی نمانده است ..

    دوست داشتم دور وجودت می پیچد و من لبریز می شوم ..لبریز از تو ...

    ای که آغوشت امن ترین جای دنیاست

نمی دانم می دانی در آغوش گرفتن خورشید یعنی چه؟

پشت نور نقره اندود ماه ایستاده رو به باد کاج های نقره ای را نظاره کردن یعنی چه؟

همه چیز همان طور که فکر می کردیم بود...

همراهیمان ...و رسیدنمان به عروج

هم آغوشی خدا گونه مان

لرزش های پیاپی

گفتن یک بله به سختی تمام نه گفتن های 27 ساله

و به شیرینی تمام آری شنیدن های یک عمر عاشقی از زبان او...

دیگر شاید وقتی دیگری وجود ندارد .

هزاران بار شکر او را که آنچه می خواستیم به ما داد

نعمتی افزون تر از خواسته مان به قدر لطفش...

خماریمان به همپیالگی ابدی تبدیل شد

اینک من آدم خویش را یافته ام ...

آمده از بهشتی جاودانه ، ماورای تمام انسان های زمینی

هی...هی...هی...

هنوز گمان می کنم که خواب می بینم ...

یک همراه ...یک همسفر...یک همسر ...به معنای واقعی....

خدایا شکرت.

 حس پروازی عجیب دارم ...

پر گشودنی به ماورای تمام عادتهای زمان و زمین

تعلیق رویاگونه ام پایان پذیرفت..

و اینک من ایستاده بر تاج خورشید ، ماه را به آغوش می کشم .

و تو ...که قدرتی مضاعف در بال پروازم می دمی...

آرامشی آبی

بر خواستنی سرخ

من پر از شوق پرواز و سر خوردن در هوای توام .

من پر از وسوسه ام

 پر از چيدن سيب از نگاه  تو

پر از حوا شدن

پا به پاي تو آمدن

به كدامين زمين مرا خواهي برد ؟

بهشت يا جهنمي در كار نيست

با تو به معراج مي رسم

و تو در دامانم رهايي خواهي يافت

اينك من تو و هدفمان آبستن يكي شدن است

و خورشيد كه پيش پايمان فرش پهن مي كند

باراني كه جشن عشقمان را جشن مي گيرد

 و مردادي كه هنوز آغاز نشده به آتشم مي كشد.

من پر از وسوسه ام

پر از روياي تو شدن

و غلتيدن در عطر خاك باران خورده !

بر من ببار .

من سوسوی ستاره نمی دزدم ...حتی اگر بی شام و چراغ باشم ...که همه تن خود آتشم .

من صدای باد نمی دزدم ...حتی اگر در پس گریه های شبانگاهی ، در خفقانی موهوم دست و پا زنم ...که همه تن خود فریادم .

من پی خیال نمی دوم ...آرزو درو نمی کنم ...بند نمی گشایم ...حتی اگر دست و پا بسته زنجیرم کنند ...که همه تن خود رهائیم .

من آینه نمی دهم که طلا بگیرم ...مثل سرخپوستهای قدیم ...مزه گوشت کرم خورده هوائیم نمی کند ...من در رودخانه ای بلند تر از نیل و خروشان تر از آمازون تن به آب زده ام ...که همه تن خود دریایم .

از من سراغ بی سرانجامی مپرس ..نشان رهائی نخواه ...در پیم پی خیال و پیاله و گوشت نمک سود شده نباش .من همه بی نیازیم ...رهاتر از ....!

در خلسه کاملم ....جایی همین نزدیکی ها ...در عبور از من...دویدن در پی تو ...رسیدن به ما!

 انرژی عجیب ...شوقی غریب...بی حسی نا تمام !

هی ...کجا؟

تو را روبروی چشمهایم می نشانم

پاکی بی آلایشی که ازخود بی خودم میکند ...

اضطرابی شیرین که تو می گویی تمامش کنم!

طپش موزونی که تنها با تو آرام می گیرد ...

نپر بیرون!

با تو نیستم ...

قلبم را می گویم!

هی همینجوری اجازه نگرفته از فرط بی قراری می دود اینسو ..آنسو ...آنسو تر !

آرام بگیر ...پرنده پر قیچی!

بالهای پروازت بزودی گشوده خواهد شد....

بعد از مدتها دوباره عصر جمعه برام معنای خاص خودش رو پیدا کرد ... امروز صبح وقتی سراسیمه فقط می دونستم که باید برم ...اما نمی دونستم کجا!!! وقتی لابلای مزارها دنبال یه نشونی  می گشتم  ....

نمی دونم اونها صدام می کردن یا من اونها رو ...

.....

هوا بدجور شرجیه ....دریغ از یه قطره بارون ...اما ...خدا می دونه که چقدر بارونیم ...

غروب هاي جمعه هميشه بارانيست

هوا ، هوا دعا و نماز پاياني است

خدا نديده به معراج مي رود انگار

دلي كه  سفير سماع روحاني است

من و تو اسير زمين تن شده ايم

امیدمان به سو سوي آسمان نوراني است

گره زده شهوت عشق را به فريب

امانمان از اين لحظه هاي بي پشيما ني است

نشسته ميان برزخ چه كنم هاي غريب

من و تو ما شدنمان هم، ازروي بيكاري است

معامله اي كه جور نمي شود هرگز

ميان بد و خوبمان هزار راز پنهاني است

بس است هر چقدر دست و پا زديم اينجا

اراده گر كنيم ، رهايي به آساني است

اگر چه گرم  است و روز ها آفتابي

دلمان به قدر جمعه ها هميشه بارانيست

امروز رفتم ایسنا( خبر گزاری دانشجویان ایران- منطقه خبری خزر )

اگه یه کم حس و حال مطبوعاتی داشته باشی خوب می دونی که فضای یه تحریریه چه طوریه ...

جنب و جوشی که بچه ها دارن ...اشتیاقشون واسه تهیه خبر ...خودسانسوری ها ...تیتر ..سوتیتر ...

این لید چیه اینجا نوشتی ؟

بازم سرویس .... با این خبراش...!!!

اینا چیه ؟!!!

یه کم خوش خط تر ...

آقا مهندس گفته خودم باید خبرو چک کنم !!!

بد نیست بدونید که گذشته از تمام نظارتهای آشکارو پنهان این قضیه مهندسم شده بود  واسه ما دردسر  که به کل خیال هممون رو راحت کرد ...

آقا مهندس گفته ایسنا فعلا تعطیل !!!

این آخریش دیگه نوبرشه ...

شایان ذکر است منظور از مهندس رئیس جهاد دانشگاهی واحد گیلان می باشد که علاقه عجیبی به خبر گزاری تحت نظر خود دارد!

یک هفته خبر گزاری تعطیل...

چرا؟!!!!

چون می خوان از شر قدیمیا خلاص شن ...

چرا؟!!!

چون می خوان خبر گزاری دانشجویی به روش خودشون با کپی برداری از فا کسهای ادارات مورد نظر اداره شه ...

چرا؟!!!

چون هنوز مفهوم ، خبر و خبر گزاری ( اونهم خبر گزاری دانشجویی ) درک نشده ...

چرا؟!!!

چون ایسنای منطقه خبری خزر یعنی عشق ...یعنی بیگاری ..یعنی سانسور خبری ....یعنی آش کشک خالته ...می خوای بخواه ! نمی خوای نخواه!

یعنی بر خورد سلیقه ای ...

انگار  تیر ماه دو سال پیش همین دیروز  بود که یک ماه کل حقوق بچه ها به خاطر یه اردوی کذایی پرداخت نشد ..حالا حقوقه ماهی چقدر باشه خوبه؟

15 هزار تومن ناقابل ....

اوائل مهر بود که یه تحلیل نصفه نیمه از موقعیت ایسنای خزر نوشتم نمی دونم چی شد که بی خیال ارائه ش شدم ...اما امروز خدا می دونه با دیدن فضای خالیه ایسنا چه حالی بهم دست داد ...

اگر چه ..هر کجا می روی آسمان همین رنگ است ...

سرنوشت مدیریت های دولتی ما به کدوم ناکجا آباد داره هرز می ره ...

اون از شهر داری ..این از ایسنا ...اون از بهزیستی ...این از ....

بگم؟

آخ ...پرید تو گلوم ...

چی؟ همین خیالات کذایی دیگه !!

یه لیوان آب بی خیالی لطفا!

وام بیکاری بگیرین شرکت کشاورزی بزنین...مثلا پرورش قارچ !خودم سفارشتون رو کردم به اداره تعاون ....شرکت خصوصی تشکیل بدین ....خودم باهاتون اگه تو مناقصه برنده شدین ....قول می دم ...قول می دم ....قرار داد ببندم ...! آقا تله کابین احرار ...خودم سهام دارشم ....اصلا شما چرا می خواین اینجا باشین؟ با زدن شرکت عوض ماهی 300،200تومن ماهی 800،700 تومن گیرتون میاد ...خلاصه یک کلام ...ما بعد از اتمام این پروژه دیگه احتیاجی به شما نداریم ...

چه معنی داره که متکی به دولت باشین ....

فکر می کنید اینها افاضات کیه؟

4 گزینه:

1_ رئیس اداره جهاد کشاورزی به پرسنل

2_ استاد  رشته کشاورزی خطاب  به دانشجویان

3_ رئیس گردشگری

4_ هیچکدام

....قابل توجه اونهایی که درست حدس زدن ....و گزینه 4 رو انتخاب کردن ....اینها فرمایشات  شهردار جدید رشت در جمع 70 نفر پرسنل تحصیلکرده و متخصص شاغل در شهرداری رشت است.( نقطه سر خط)

حالا شما اگه تونستی بین این هفتاد نفر  فارغ اتحصیل رشته های فنی و پایه ( رشته های مرتبط با شهرداری طبق دستور وزارت کشور) یک نفر متخصص در رشته نباتات و دام و اینجور چیزا پیدا کنی به من هم معرفی کن تا باهاش شرکت پرورش قارچ و احیانا استخر ماهی بزنم ....اگه هم یه  بچه پولداربود که چه بهتر یه جوری باهاش کنار می یام واسه منم یه چند تا سهم تو تله کابین لاهیجان و سایر پروژه های صنعتی بگیره... 

یکی نیست به این جناب بگه آخه ....مگه همه عین تو با داشتن لیسانس کشاورزی شانس دارن که شهردار یه شهر بشن که تو راه و رسم شرکت تعاونی رو یادمون می دی... یا سرمایه گذاری تو پروژه های بزرگ اونم در حالیکه هنوز 2 سال از شروع به کار ما نگذشته ... (گذشته از مثل معروف هیچ کس نمیگه ماستش ترشه )والحق وانصاف کار کردن تو شهرداری و سرو کله زدن با یه عالمه شهرداری چی باسابقه و پرونده های بی سرو تهی که اگه هر کدومتون یه بار گذرتون به اینجا افتاده باشه آرزو می کنین دیگه خدا حتی نونتونم اونجا نندازه... حسابی سخت بود ...حالا این خسته نباشیدشم یه طرف ....

تازه گوش شیطون کر به فکر خانوما بیشتر از آقایونه ...مثلا ...که گفته:حیف خانوما ی تحصیلکرده نیست پشت کامپیوتر بشینن عین یه اپراتور ....خداااااااااا یکی به این بگه مبنای اصلی اتوماسیون اداری کار با کامپیوتر...اینایی که تایپ میشه اطلاعات شهرداریه نه پایان نامه دانشجویی....

از یه طرف قانون می یاد آقا لیسانسا حق ندارن شرکتی باشن ...از طرف دیگه شرکتیا رو پیمانی کنین ...از یه طرف آقا بودجه واسه جذب نداریم ...از طرف دیگه ( این دیگه آخرشه!) با بازنشسته شدن هر پرسنل با سابقه دار پست سازمانی اون حذف میشه...( انگار که اون چارت فقط برای فلانی طراحی شده بود!)

از یه طرف ..آقا سرت درد میکنه بکوب به دیوار دیگه....

....

خشت اول را چون نهادمعمار کج تا ثریا می رود دیوار کج

وقتی تو 2سال 4 تا شهردار عوض شه ....وقتی همه موقع انتخاب شهردار به فکر این باشن که کی حرف گوش کن تره....وقتی رشته تخصصی شهردار به هیچ عنوان مرتبط با رشته های وزارت کشور نباشه ( آخه لیسانس کشاورزی...)( توهین به این رشته و این آقا نمی کنم ..این رشته . این شخص در امور مرتبط ممکنه کاملا هم درست عمل کنه...)

وقتی مدرک تحصیلی شهردار شهر بیش از 500 هزار نفری که طبق قانون وزارت کشور کمتر از فوق لیسانس نباید باشه ...این میشه...چی بگم؟

حالا پیشنهادت چیه ....سرمو به دیوار جهالت این قوم بکوبم ...یا دیوار اتاق خودم ؟

...سردر گمی های عجیب

من .....سایه.....تو ....سکوت....

من این سوی آب ایستاده ام

 تو آنسوی خورشید

آغاز یکی شدن من و توست ...

نبض های یکی شده...

شریان های پرخون ....

وسوسه گرد باد شدن ...

پیچیدن...

رفتن ....

تعلیق ...

پرواز ...

هو ...هو ...هو...

من با چشمان بسته می شمارم:۳ـ۲ـ۱....

و تو ...با دستان باز به سویم می آیی...

دقیقه صفر...

آرامش نسبی ....خواب قبل از طوفان ....

پرنده پر قیچی...!

در من هزار حرف نگفته
هزار درد نهفته
 هزاران هزار دريا هر لحظه در تپيدن و طغيانند
در من هزار آهوي تشنه
در خشكسال دشت پريشانند
در من پرندگان مهاجر
ترانه هاي سفر را
 در باغ هاي سوخته مي خوانند
با من كه در بهار خزانم قصه هاي فراواني ست
با من كه زخم هاي فراواني
بر گرده ام به طعنه دهان باز كرده اند
هر قصه يك ترانه
هر ترانه خاطره اي ديگر
هر عشق يك ترانه ي بيدار است
در خامشي حضورم ، حرف مرا بفهم
يا براي عشق ، زباني تازه پيدا كن
تا درد مشترك
زبان مشتركمان باشد
حرف مرا بفهم و مرابشنو
اين من نه ،‌ آن من ديگر
آنكس كه پنجره ي چشم هاي من او را
 كهنه ترين قاب است
از پشت پنجره ي زندان
حرف مرا بفهم
كه فرياد تمامي زندانيان
در تمامي اعصار است
در گير و دار قتل عام كبوترها
در سوگ شاخه هاي تكه تكه ي زيتون
وقتي كه از دل جوان ترين جوانه هاي عاشق باغ ماه
بر مسلخ هميشگي انسان
در لحظه ي شكفتن فرياد
باران سرخي از ستاره سرازير است
آن سان كه هر ستاره دليل شرمساري خورشيد هاي بسياري
از برآمدنشان است
تو گريه مي كني
از عمق آشناي جنگل چشمانت
از عمق جنگلي كه در آن پاييز ، در غروب به بغض نشسته
باران بي دريغ اشك تو مي بارد
تا عطر خيس جنگل پاييز
در من هواي گريه برانگيزد
آنگاه از چشم ذهن من
شعري بسان گريه فرو ريزد
من شعر مي نويسم
 تو با ترانه هاي عاشق من ، عاشق
تو با ترانه هاي تشنه ي من دريا
بر پنج خط ساز سفر ،‌ زخمه مي شوي
تو گريه مي كني
تو لحظه هاي شعر مرا ،‌ در خويش تجربه كرده
يعني مرا در بدترين و بهترين دقايق بودن تكرار مي كني
يا با ترانآهاي من بر لب
به رويا رويي جلادان به مسلخ خويش مي شتابي
يعني كه با مني
ديروز
امروز
تا هنوز و هميشه
آيا زبان متشرك اين نيست ؟
آن زبان تازه كه مي گفتم ؟
آيا زبان مشترك اين نيست ؟

اردلان سر افراز

من نه به تو وصلم ...نه به آسمان ...نه به زمین